Istorija
Zgrada u ulici Braće Jugovića podignuta je krajem dvadesetih i početkom tridesetih godina prošlog veka kao dom namenjen okupljanju vojnika i rezervnih oficira. Projekat su izradili arhitekti Živojin Piperski i Jovan Jovanović, pošto su na konkursu iz 1929. godine dobili zadatak da svoje rešenje usklade sa idejama drugog nagrađenog tima, Bogdana Nestorovića i Jovana Šnajdera. Prvi deo zdanja svečano je otvoren 29. maja 1932, dok je dogradnja završena i osvećena 1939, odnosno početkom 1940. godine.
U prvim decenijama postojanja, Ratnički dom je bio centralno mesto kulturnog i društvenog života vojske — tu su se okupljala udruženja ratnih veterana, Sokolska organizacija, Jadranska straža i slična društva. Sudbina zgrade dramatično se menja tokom Drugog svetskog rata, kada je nemačka okupaciona uprava koristi za svoje potrebe, a od avgusta 1941. u njoj se nalazi i sedište Gestapoa za Balkan. Posle oslobođenja, 9. maja 1946, u zgradi je zvanično ustanovljen Dom Jugoslovenske narodne armije, čiji je prvi komandant bio akademski slikar Branko Šotra.
Arhitektura i značaj
Palata je izgrađena u duhu moderne arhitekture sa primesama ekspresionizma, a projektanti su joj namerno dali monumentalan, pomalo tvrđavski izgled — nagoveštaj srednjovekovnih utvrđenja koji je trebalo da simbolizuje vojnički karakter zdanja. Taj utisak posebno naglašava ugaona kula okrenuta ka Francuskoj ulici, jedan od prepoznatljivijih detalja fasade. Zbog svoje arhitektonske i istorijske vrednosti, zgrada je 1984. godine proglašena spomenikom kulture odlukom Skupštine grada Beograda.
Danas se u zdanju nalazi sedište Medija centra „Odbrana” i Umetničkog ansambla „Stanislav Binički”, koji ga koriste od 2010. godine. Prostor je i dalje živ deo kulturne mape Beograda — u njemu se povremeno organizuju izložbe, koncerti i konferencije, čime zgrada nastavlja svoju izvornu ulogu okupljališta, samo u novom, civilnom ruhu.
