Istorija
Jakšićeva kula podignuta je od kamena i opeke početkom druge polovine 15. veka, u vreme kada je Beograd utvrđivan kao ključna odbrambena tačka na granici prema Osmanskom carstvu. Bila je deo šireg bedemskog prstena Beogradske tvrđave i služila je kao topovsko uporište, sposobno da primi između deset i petnaest topova raspoređenih na pet spratova.
Ime je dobila po srpskoj vlastelinskoj porodici Jakšić, čija se priča i danas prepričava kroz narodnu pesmu "Dioba Jakšića" — jedan od retkih tragova koji povezuju kulu sa živom usmenom tradicijom, a ne samo sa suvim vojnim podacima.
Arhitektura i značaj
Kula ima oktogonalnu (osmougaonu) osnovu prečnika oko 4,90 metara, a svaki od pet spratova imao je sopstvene otvore za topove okrenute prema Dunavu. Ovakav raspored omogućavao je slojevitu vatrenu moć duž severoistočnog dela bedema, koji je bio posebno izložen napadima sa reke.
Danas kula ima potpuno drugačiju, memorijalnu ulogu — u njenoj osnovi nalazi se kosturnica u kojoj počivaju posmrtni ostaci 3.529 identifikovanih i 1.074 neidentifikovana branioca Beograda iz Prvog svetskog rata. Tako se stara vojna građevina pretvorila u mesto sećanja na žrtve odbrane grada.