Istorija
Konak kneginje Ljubice podignut je krajem dvadesetih godina 19. veka, po nalogu kneza Miloša Obrenovića, kao dom za njegovu suprugu kneginju Ljubicu i njihove sinove. Gradnjom je rukovodio graditelj Hadži-Nikola Živković, a nešto kasnije, sredinom tridesetih godina, uz konak je dozidano i kupatilo (hamam), što govori o udobnosti kakva je retko viđana u tadašnjem Beogradu. Sama kneginja je u pismu iz 1830. godine pomenula useljenje u novi dom, što svedoči koliko je zdanje bilo važno za tek oformljenu vladarsku porodicu.
Kroz kasniji vek zgrada je menjala namenu više puta nego što bi se od jedne rezidencije očekivalo: u njoj su se, u različitim periodima, smenjivali licej, gimnazija, sud, pa i škola za decu oštećenog sluha. Takva sudbina nije neobična za najstarije zdanje varoške arhitekture u Beogradu - grad je rastao, a stare palate su prilagođavane novim potrebama uprave i obrazovanja.
Arhitektura i značaj
Ono što konak čini posebnim jeste spoj dva sveta u jednoj fasadi: raspored prostorija još uvek prati orijentalni, čaršijski način građenja, dok se spolja pojavljuju evropski ukrasni elementi poput izduženih prozora i polukružnih erkera. Istoričari arhitekture ga upravo zbog toga smatraju prekretnicom - trenutkom kada je Beograd počeo da napušta orijentalni izgled i okreće se ka srednjoevropskim uzorima.
Danas je zgrada deo Muzeja grada Beograda i u njoj je postavljena stalna muzejska izložba koja dočarava način života beogradske gospodske porodice iz prve polovine 19. veka - od nameštaja i odevnih predmeta do enterijera uređenih u duhu tog doba.