Историја
Белиот двор е подигнат на Дедиње меѓу 1934 и 1936 година, според замислата на кралот Александар I Караѓорѓевиќ, кој сакал да обезбеди дом за своите синови, меѓу нив и престолонаследникот Петар II. Проектот го водел архитектот Александар Ѓорѓевиќ.
Бидејќи кралот Александар загинал пред зданието да биде завршено, изградбата ја довршил кнезот Павле, кој дворот го опремил со вредни уметнички дела и мебел, давајќи му го конечниот изглед што главно го има и денес.
По Втората светска војна, Белиот двор со децении се користел како репрезентативно место за прием на странски официјални лица, а кон крајот на деведесеттите, во времето на претседателствувањето на Слободан Милошевиќ, повторно станал активно место за политички разговори — тука во 1999 година бил потпишан важен документ поврзан со завршувањето на судирот со НАТО.
Архитектура и значење
Ентериерот на Белиот двор зрачи со луксуз од различни европски стилови: трпезаријата е опремена со мебел во чипендејл стил, додека големиот и малиот салон се уредени во духот на Луј XV. На ѕидовите се наоѓаат слики од познати мајстори како Никола Пусен и Паоло Веронезе, како и дела на српскиот сликар Паја Јовановиќ.
Зданието се наоѓа на највисокиот рид на Дедиње и зафаќа околу 12 хектари во рамките на многу поширокиот комплекс на дворови од 135 хектари, кој ги опфаќа и Кралскиот двор, кујната, гаражата и подземните премини што ги поврзуваат.
Добро е да се знае
Белиот двор и денес е дом на престолонаследникот Александар Караѓорѓевиќ и неговото семејство, иако официјално останува во сопственост на Република Србија.
Бидејќи сè уште е населен, комплексот не може слободно да се посетува како музеј, но неговата положба на Дедиње и понатаму го прави една од препознатливите точки на овој дел од Белград.
