Историја
Конакот на кнегињата Љубица е подигнат кон крајот на 1820-тите години по налог на кнезот Милош Обреновиќ, како дом за неговата сопруга кнегињата Љубица и нивните синови. Градбата ја водел неимарот Хаџи Никола Живковиќ, а нешто подоцна, во средината на 1830-тите години, на конакот му бил доѕидан амам (бања) — ниво на удобност ретко видено во тогашниот Белград. Самата кнегиња во писмо од 1830 година го спомнала преселувањето во новиот дом, што сведочи колку била важна оваа зграда за тукушто формираното владетелско семејство.
Во текот на следниот век зградата ја менувала намената почесто отколку што би се очекувало од една резиденција: во различни периоди во неа биле сместени лицеј, гимназија, суд, како и училиште за деца со оштетен слух. Таквата судбина не изненадува кај најстариот пример на градска архитектура во Белград — градот растел, а старите конаци се прилагодувале на новите потреби на управата и образованието.
Архитектура и значење
Конакот посебен го прави спојот на два света во една фасада: распоредот на просториите сè уште го следи источниот, чаршиски начин на градење, додека однадвор се појавуваат европски декоративни елементи — издолжени прозорци и полукружни еркери. Токму затоа историчарите на архитектурата го сметаат за пресвртница — време кога Белград почнал да се оддалечува од ориенталниот изглед и да се свртува кон средноевропските узори.
Денес зградата е дел од Музејот на град Белград и во неа е сместена постојана музејска поставка што го оживува начинот на живот на едно белградско господско семејство од првата половина на XIX век — од мебелот и облеката до ентериерите уредени во духот на таа епоха.
