Историја
Јакшиќевата кула е подигната од камен и тула на почетокот на втората половина на XV век, во времето кога Белград се утврдувал како клучна одбранбена точка на границата кон Османлиската империја. Била дел од поширокиот прстен на бедеми на Белградската тврдина и служела како топовско упориште, способно да прими меѓу десет и петнаесет топови распоредени на пет ката.
Името го добила по српското властелинско семејство Јакшиќ, чија приказна и денес се прераскажува преку народната песна „Делбата на Јакшиќи" — една од ретките траги што ја поврзуваат кулата со живата усна традиција, а не само со суви воени податоци.
Архитектура и значење
Кулата има октогонална (осумаголна) основа со пречник од околу 4,90 метри, а секој од петте ката имал свои отвори за топови свртени кон Дунав. Ваквиот распоред овозможувал слоевита огнена моќ долж североисточниот дел од бедемот, кој бил особено изложен на напади од реката.
Денес кулата има сосема поинаква, меморијална улога — во нејзината основа се наоѓа коскарница во која почиваат посмртните останки на 3.529 идентификувани и 1.074 неидентификувани бранители на Белград од Првата светска војна. Така старата воена градба се претворила во место на сеќавање на жртвите во одбраната на градот.
